перавесці на:

Я не люблю пустога слоўніка
Любоўных слоў і бездапаможных выразаў:
"Ты мой". «Ваш». «Люблю». «Назаўжды твой».
Я рабства не люблю. вольным позіркам
Прыгожай жанчыне гляджу ў вочы
І кажу: «Сёння ноч. Але заўтра -
Прасветлены і новы дзень. прыйдзі.
бяры мяне, ўрачыстая запал.
А заўтра я пайду - і запою ».

Мая душа простая. салёны вецер
Мораў і Смольны дух хвоі
яе сілкаваў. І ў ёй - усё тыя ж знакі,
Што на маім кранула выветраныя рысы.
І я выдатны - жабрацкай прыгажосьцю
Зыбучыя выдмаў і паўночных мораў.

Так думаў я, блукаючы па мяжы
Фінляндыі, ўнікаючы ў цёмны гоман
Няголеных і зялёнавокі фінаў.
стаяла цішыня. І у платформы
Гатовы цягнік разводзіў пары.
І руская мытная стража
Ляніва адпачывала на пяшчаным
абрыве, дзе канчалася палатно.
Там адкрывалася новая краіна -
І руская беспрытульны храм глядзеў
У чужую незнаёмую краіну.
Так думаў я. І вось яна прыйшла
І ўстала на адхоне. былі рыжи
Яе вочы ад сонца і пяску.
І валасы, смалістыя як хвоі,
У адлівах сініх падалі на плечы.
прыйшла. Скрыжавала свой звярыны погляд
З маім звярыным позіркам. засмяялася
высокім смехам. Кінула ў мяне
Пучок травы і залатую жменю
пяску. Потым - ускочыла
І, прыгая, панеслася пад адхон…

Я гнаў яе далёка. Iscarapal
Твар аб ігліцы, окровавил рукі
І сукенка парваў. Крычаў і гнаў
яе, як звера, зноў крычаў і клікаў,
І гарачы голас быў як гукі рога.
Яна ж пакідала лёгкі след
У зыбучыя дзюнах, і знікла ў хвоях,
Калі іх запляла начная сінь.

І я ляжу, ад бегу задыхаючыся,
адзін, ў пяску. У палаюць вачах
Яшчэ бяжыць яна - і ўся рагоча:
рагочуць валасы, рагочуць ногі,
рагоча сукенка, уздуццях ад бегу…
Ляжу і думаю: «Сёння ноч
І заўтра ноч. Я не пайду адсюль,
Пакуль не зацкаваны яе, як звера,
І голасам, кліча, як рогі,
Ня загараджу ёй шлях. І не скажу:
«Мая! мая!»- І хай яна мне крыкне:
"Ваш! ваш!»

выдмы
Чэрвень-ліпень 1907

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар