перавесці на:

Ноччу пыльнай легла
Дзяўчына ў белы труну.
Ноччу ўстала белая імгла,
Ніхто не чуў, слоў.

У словах шапацела каламута,
На словах спачывала сонь.
Толькі прывідам белы конь
Мог у тумане грывай узмахнуць.

І азначаючы ў небе раствóренном
Які праходзіць крокам паскораным
У блакітным, блакітным
Закрытае твар шчытом.

Тады нехта ўстаў за сталом
І сказаў: самавар!
Прынеслі паравое золата,
Расставілі белыя кубкі
І сталі сёрбаць і ганарыцца.

Лето 1905

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар