перавесці на:

сырое лета. Я ляжу
У ложку - хворы. Нешта падступае
Гарачае і пякучае ў грудзях.
А на сядзібе, у тéнях светлай ночы,
Сабакі з брэхам носяцца ўкруг дома.
І між сваіх - я сам не свой. Між крэўных
Бескровен - і не ведаю пачуццяў сваяцтва.
І людзі абрыдлі нешматлікім
толькі менш, чым забіты мной камар.
І свечкаю даўно азораны
Тое месца ў кніжцы, дзе прафесар сумны,
Як ныючыя камар, - спявае мне ў вушы,
Што жанчына ў нас прыгнечанай
І таму падобная лёсам з рабочым.
Аднак, пачакай!! вось партрэт: сівой прафесар
прылізаны, вымыты, трыццаць пяць
Выданняў кнігі які выпусціў! Стой!
ты кажаш, што прыгнечаны рабочы?
пастой: вясной я бачыў смельчака,
працоўнага, які смела на смерць
Пойдзе - і з ім - сябры. І горны замоўчаць,
І спыняцца працы разам
на фабрыках. І тоўсты фабрыкант
Паклоніцца рабочым у ногі. - Заставайся!
ты кажаш, што жанчына - раба?
Я ведаю жанчыну. У яе душы
Быў сноп агню. У хадзе вецер.
У вачах - два моры смутку і запалу.
І ўся яна была з лёгкай персці -
Дрыготкая і гнуткая. Так вось,
прафесар, чатырох стыхій саюз
Быў у ёй адной. Яна магла забіць, -
Магла і ўваскрасіць. А ну-ка, (?) ты
забі, і аднаві потым! не можаш?
А жанчына з рабочым могуць.

20 чэрвень 1907

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар