перавесці на:

Я наведаў родныя мясціны,
тую сельщину,
Дзе жыў хлапчуком,
Дзе каланчой з бярозавым вышкай
Паднялася званіца без крыжа.

Як шмат змянілася там,
У іх бедным непрывабным побыт.
Якое мноства адкрыццяў
За мною вынікала па пятах.

бацькоўскі дом
Не мог я распазнаць;
Прыкметны клён ужо пад акном не махае,
І на ганку не сядзіць ужо маці,
Кормяць куранят крупитчатою кашай.

стары, павінна быць, стала ...
што, стары.
Я з сумам азіраюся на навакольле:
Якая незнаёмая мне мясцовасць:
Одна, як ранейшая, бялеецца гара,

Ды ў горы
Высокі шэры камень.
тут могілкі!
падгнілыя крыжы,
Як быццам у рукапашнай мерцвякі,
Застылі з распасцёртымі рукамі.

па сцежцы, абапёршыся на подожок,
ідзе стары, змятаючы пыл з быльнягу.

«Мінак!
эдыкт, сябрук,
Дзе тут жыве Ясеніна Таццяна?»

«Таццяна ... Гм ...
Так, ён выйграў патушыць.
А ты ёй што?
роднасны?
Al, можа, сын прапалы?»

«Да, сын.
але што, стары, з табой?
Скажы мне,
З-за чаго ты так глядзіш скорбяще?»

«Добры, мой унук,
добра, што не пазнаў ты дзеда!..»
«Brother, дзядуля, няўжо гэта ты?»
І палілася сумная гутарка
Слязьмі цёплымі на пыльныя кветкі.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . .

«Табе, мабыць, хутка будзе трыццаць ...
А мне ўжо дзевяноста ...
неўзабаве магіла.
Даўно пара б было вярнуцца »,-
Ён гаворыць, а сам усё моршчыць лоб.
«Да!.. Время!..
Ты не камуніст?»
«Не!..»
«А сёстры сталі камсамолкі.
такая брыдота! проста Удаў!
Учора іконы выкінулі з паліцы,
На цэрквы камісар зняў крыж.
Цяпер і Богу няма дзе памаліцца.
Ужо я хаджу крадком сягоння ў лес,
Малюся асіны ...
можа, спатрэбіцца ...
Пойдзем дадому -
Ты ўсё ўбачыш сам ».

І мы ідзем, топча межой кукольни.
Я улыбаюсь палеткаў і лясоў,
А дзед з сумам глядзіць на званіцу.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

«Цудоўна, маці! выдатна!»-
І я зноў цягну да вачэй хустку.
Тут расплакацца можа і карова,
Гледзячы на ​​гэты бедны куток.

На сценцы каляндарны Ленін.
Тут жыццё сясцёр,
сясцёр, а не мая,-
Але ўсё ж гатовы ўпасці я на калені,
убачыўшы вас, любімыя краю.

Прыйшлі суседзі ...
Жанчына з дзіцем.
Ужо ніхто мяне не пазнае.
Па байранаўскага наша сабачка
Мяне сустракала з брэхам каля брамы.

брат, мілы край!
Не той ты стаў,
не той.
Так ужо і я, вядома, стаў не ранейшы.
Чым маці і дзед сумна і безнадзейней,
Тым весялей сястры смяецца рот.

вядома, мне і Ленін не ікона,
Я ведаю свет ...
Люблю маю сям'ю ...
Але з-за чаго то ўсё ж такі з паклонам
Саджуся на драўляную лаву.

«Ну, кажа, сястра!»
І вось сястра разводзіць,
раскрыўшы, як Біблію, пузаты «Капітал»,
Аб Марксе,
Энгельсе ...
Ні пры якім надвор'і
Я гэтых кніг, вядома, не чытаў.

І мне смешна,
Як шустрая дзяўчынка
Мяне ва ўсім за каўнер бярэ ...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Па байранаўскага наша сабачка
Мяне сустракала з брэхам каля брамы.

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар