перавесці на:

Pryadite, дзён, сваю былую пражу,
Жывы душы не перабудаваць век.
няма!
Ніколі з сабой я не полажу,
сабе, любімаму,
Чужой я чалавек.

хачу чытаць, а кніга выпадае,
Dolit zevota,
Так і хіліць у сон ...
А за акном
Працяглы вецер рыдае,
Як быццам чуючы
блізкасць пахавання.

аблезлы клён
Сваёй верхавінай чорнай
Gnusavit Hrip
У неба аб мінуўшчыне.
Які ён клён?
Ён проста слуп ганебны -
На ім бы вешаць
Іль аддаць на злом.

І першага
Мяне павесіць трэба,
Скрыжаваўшы мне рукі за спіной,
для гэтага, што песняй
Хрыплай і нядужых
Перашкаджаў я спаць
краіне роднай.

Я не люблю
распевы пеўня
І кажу,
Што калі быў бы ў сіле,
То ўсім б пеўням
Я выдраў трыбухі,
каб яны
Ночьмы НЕ галасілі.

Але я забыўся,
Што сам я пеўнем
крычаў на ўсю моц
На світанні краю,
Бацькаўскія запаветы папіраюць,
хвалюючыся сэрцам
І вершам.

віскоча завіруха,
Як быццам бы кабан,
Якога зарэзаць сабраліся.
халодны,
ледзяной туман,
бог ведае,
дзе далеч,
Дзе паблізу ...

Месяц, напэўна,
Сабакі з'елі -
яе даўно
На небе не відаць.
Выдзіраючы нітку з кудзелі,
З верацяном
Вядзе гутарку маці.

глухі кот
Слухае той гутарцы,
З лаўкі svesiv
важную кіраўніка.
Нездарма кажуць
палахлівыя суседзі,
Што ён падобны
На чорную саву.

вочы цямнець,
І як я іх прыжмурванне,
То бачу въявь
З казачнай пары:
Кот лапай мне
паказвае дулю,
А маці - як ведзьма
З кіеўскай горы.

Не знаю, хворы я
Ці не хворы,
Але толькі думкі
блукаюць недарэчы.
У вушах магільны
стук рыдлёвак
З галашэньнем далёкіх
званіц.

сябе нябожчыка
У труне я бачу.
пад аллилуйные
стогну дзяка
Я павекі мёртваму сабе
спускаю ніжэй,
Кладзе на іх
Два медныя пятачка.

На гэтыя грошы,
З мёртвых вачэй,
Магільшчыкам цяплей стане,-
мяне западаючы,
Ён той жа гадзіну
Сябе Сівуха остаканит.

І скажа гучна:
«Галасуйце крывашыпна!
Ён у жыцці
Буяніць нямала ...
Але адолець не мог ніяк
пяці старонак
З "Капіталу" ».

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар