перавесці на:

1

Імя тваё - птушка ў руцэ,
Імя тваё - ільдзінкі на мове,
Адно адзінае рух вуснаў,
Імя тваё - пяць літар.
мячык, злоўлены на лета,
Сярэбраны Бубянец ў роце,

камень, кінуцца ў ціхі сажалка,
Всхлипнет так, як цябе клічуць.
У лёгкім пстрыканне начных капытоў
Гучнае імя тваё грыміць.
І назаве яго нам у скронь
Звонка ляскаў курок.

Імя тваё - ах, нельга! -
Імя тваё - пацалунак у вочы,
У далікатную сцюжу нерухомых стагоддзе,
Імя тваё - пацалунак у снег.
ключавой, ледзяной, блакітны глыток ...
З імем тваім - сон глыбокі.

15 красавік 1916

2

пяшчотны прывід,
Рыцар без дакоры,
Кім ты пакліканы
У маю маладую жыццё?

У імгле шызай
стаіш, імкнучыся
снеговой апрануты.

То не вецер
Гоніць мяне па горадзе,
Ох, ужо трэці
Вечар я чую вoрога.

блакітнавокі
мяне сурочыў
Snegovoy спявачка.

снежны лебедзь
Мне пoд ногі пёры сцеле.
пёры лунаюць
І павольна никнут ў снег.

Так па пёраў,
Іду да дзвярэй,
За якой - смерць.

Ён спявае мне
За сінімі вокнамі,
Ён спявае мне
бразготкамі далёкімі,

доўгім крыкам,
Лебядзіным клікам -
кліча.

мілы прывід!
Я ведаю, што ўсе мне сніцца.
зрабі ласку:
амін, амін, рассыпься!
амін.

1 мая 1916

3

Ты праходзіш на Захад Сонца,
Ты ўбачыш вячэрні святло,
Ты праходзіш на Захад Сонца,
І завея замятае след.

Міма вокнаў маіх - абыякавы -
Ты пройдзеш ў снежны цішы,
Божы праведнік мой цудоўны,
Святле ціхі маёй душы.

Я на душу тваю - ня зарюсь!
Непарушная твая сьцежка.
У руку, blednuyu з lobzaniy,
Ня вобью свайго цвіка.

І па імені не окликну,
І рукамі не пацягнем.
Васковых святому ліку
Толькі здалёк пакланюся.

И, пад павольным снегам стоячы,
Апушчу на калені ў снег,
І ў імя тваё святое,
Пацалую вячэрні снег. -

Там, дзе хадой велічнай
Ты прайшоў у труннай цішыні,
Свете тихий — святыя славы —
Усеўладны маёй душы.

2 мая 1916

4

Зьверу - берлога,
Вандроўніку - дарога,
Мёртваму - дрогі.
Кожнаму сваё.

Жанчыне - хітруе,
Цару - правіць,
Мне - славіць
імя тваё.

2 мая 1916

5

У мяне ў Маскве - купалы гараць!
У мяне ў Маскве - званы тэлефануюць!
І грабніцы ў рад каля мяне стаяць, -
У іх царыцы спяць, і валадарыць.

І не ведаеш ты, што зарой ў Крамлі
Лягчэй дыхаецца - чым на ўсёй зямлі!
І не ведаеш ты, што зарой ў Крамлі
Я малюся табе - да відна!

І, ісці над сваёй Нявой
За тым часам, як над ракой-Масквой
Я стаю з апушчанай галавой,
І зліпаюцца ліхтары.

Ўсёй бессанню я цябе люблю,
Ўсёй бессанню я табе уваж -
За тым часам, як па ўсім Крамлю
Прачынаюцца званары ...

Але мая рака - ды з тваёй ракой,
Але мая рука - ды з тваёй рукой
не сыдуцца, радасць мая, Доколь
Не дагнаў феерверк - феерверк.

7 мая 1916

6

Думалі - чалавек!
І памерці прымусілі.
памёр цяпер, навек.
- Плачце пра гэтага мёртвага анёла!

Ён на заходзе дня
Спяваў прыгажосць вячэрнюю.
Тры васковых агню
треплют, litsemernыe.

Ішлі ад яго прамяні -
Гарачыя струны пo снезе!
Тры васковых свечкі -
Сонцу-то! сьвятланосныя!

У паглядзіце, кaк
Павекі ўваліліся цёмныя!
У паглядзіце, як
Крылы яго паламаныя!

Чорны чытае чытальнік,
Хрысцяцца рукі бяздзейныя ...
- Мёртвы ляжыць спявак
І нядзелю святкуе.

9 мая 1916

7

Павінна быць - за той гаем
вёска, дзе я жыла,
Павінна быць - каханне прасцей
І лягчэй, чым я чакала.

- Гэй, ідалы, каб вы здохлі! -
Privstal і летуценны Пуга,
І вокрыку услед - oхлест,
І зноў бразготкі спяваюць.

Над хісткім і вартым жалю хлебам
За жардзіну ўстае - жэрдку.
І дрот пад небам
Спявае і спявае смерць.

13 мая 1916

8

І хмары аваднёў вакол абыякавых кляч,
І ветрам ўздуты калужскі роднай Кумач,
І посвістам перапёлак, і вялікае неба,
І хвалі званоў над хвалямі хлеба,
І толькі немцы, пакуль ня надакучыць,
І жоўты-жоўты - за синею гаем - крыж,
І салодкі жар, і такое на ўсім ззянне,
І імя тваё, якое гучыць нібы: анёл.

18 мая 1916

9

Як слабы прамень скрозь чорны морок пякельны -
Так голас твой пад вуркатанне ірвуцца снарадаў.

І вось у гром, як нейкі Серафім,
Апавяшчае голасам глухім, -

Аднекуль з старажытных раніц туманных -
Як нас любіў, сьляпых і безыменных,

За сіні плашч, за вераломства - грэх ...
І як далікатней ўсіх - тую, глыбей усіх

У ноч якая адышла - на справы хвацкія!
І як ня разлюбіў цябе, Россия.

І ўздоўж скроні - страчаным пальцам
усе водзіць, водзіць ... І яшчэ пра тое,

Якія дні нас чакаюць, як Бог падмане,
Як станеш сонца клікаць - і як не ўстане ...

так, вязнем з сабой сам-насам
(Або дзіця кажа ў сне?),

Паўстала нам - усёй плошчы шырокай! -
Святое сэрца Аляксандра Блока.

9 мая 1920

10

Вось ён - бачыш - які стаміўся ад чужыне,
Правадыр без жонак.

Вось - жменяй п'е з горнай хуткае месца -
Князь без краіны.

Там усё яму: і княства, і раць,
і хлеб, і маці.

Чырвонай тваё спадчына, - захоп,
Адзін без сяброў!

15 жнівень 1921

11

Застанешся нам манахам:
прыгожанькім, lyubimenykim,
Трэбнік рукапісным,
Larchikom kiparisnыm.

Усім - да адзінай - жанчынам,
іх, ластаўка, нам, Вянчае,
нам, золату, тым, сівізны,
Усім - да адзінай - сынам

застанешся, ўсім - першынцам,
якія пакінулі, адвергла,
Кіем нашым дзіўным,
Падарожны нашым раннім.

Усім нам з кароткай надпісам
Крыж на Смаленскіх могілках
шукаць, ўсім никнуть ў чeред,
усім, ........., ня верыць.

Усім - сынам, ўсім - спадчыннікам,
Усім - Первенькая, последненьким.

15 жнівень 1921

12

Бліжняга яго - ня турбуйце яго!
Слугі ягоныя - ня турбуйце яго!
Было так ясна на абліччы яго:
Царства маё не ад гэтага свету.

Прарочыя завірухі кружылі ўздоўж жыў,
Плечы гарбаватыя гнуліся ад крыў,
У пявучых прарэз, у запечанай запал -
Лебедзем душу сваю выпусціў!

Падай же, падай же, цяжкая медзь!
Крылы зведалі права: ляцець!
вусны, крычалі слова: адкажы! -
ведаюць, што гэтага няма - памерці!

зоры п'е, мора п'е - у поўную сыць
Бражничает. - паніхідзе не служыць!
У назаўжды зазьзяць: быць! -
Хлеба дастане яго накарміць!

15 жнівень 1921

13

А над раўнінай -
крык Лебядзіны.
Маці, Няўжо не пазнала сына?
Гэта з зааблочнай - ён - вёрсты,
Гэта апошняе - ён - даруй.

А над раўнінай -
вешчая завіруха.
Дзева, Няўжо не пазнала аднаго?
ірваныя рызы, крыло ў крыві ...
Гэта апошняе ён: - Live!

За okayannoy -
ўзлёт Асія.
Праведная душа urval - Гасанна!
Катаржнік койку здабыў - теплынь.
Пасерб да маці ў дом. - Амэн.

паміж 15 і 25 жнівень 1921

14

Ня праламалі рабро -
паламаную крыло.

Ня расстрельщиками навылёт
грудзі прастрэленая. ня выняць

гэтай кулі. Ня чыняць крыў.
знявечаны хадзіў.

* * *

Cepok, цепок вянок з церняў!
Што нябожчыку - дрыжаньне чэрні,

Жаночай ліслівасці лебядзіны пух ...
праходзіў, адзінокі і глухі,

Замораживая закаты
Пустатою бязвокія статуй.

Толькі адно яшчэ ў ім жыло:
паламаную крыло.

паміж 15 і 25 жнівень 1921

15

нязваная, без слова, -
Як страхар падае з дахаў.
А можа быць, снова
прыйшоў, - у калысцы ляжыш?

Гарыш і ня меркнешь,
Свяцільня нямногіх тыдняў ...
Якая з сьмяротных
Пампуе тваю калыска?

блажэнная цяжар!
Proroçeskiy pevçiy трыснёга!
О, хто мне раскажа,
У якой калыскі ляжыш?

«Пакуль не прададзены!»
Толькі з рэўнасцю гэтай у розуме
вялікім абыходам
Пайду па расійскай зямлі.

апоўначы краіны
Прайду з канца і ў канец.
Дзе рот-яго-рана,
Вачэй сіняватае свінец?

схапіць яго! мацней!
Кахаць і любіць яго толькі!
О, хто мне нашепчет,
У якой калыскі ляжыш?

жамчужныя збожжа,
Кисейная сонная сень.
ня Лаўрам, цёрн -
Сальніка вастразубы рот цень.

няма гнязда, а птушка
Раскрыла два белых крыла!
- І зноў нарадзіцца,
Каб зноў завіруха замяла?!

ірвануць яго! вышэй!
трымаць! Ня аддаць яго толькі!
О, хто мне надыхайся,
У якой калыскі ляжыш?

А можа быць, ложен
мой подзвіг, і дарма - працы.
Як у зямлю пакладзены,
быць можа, - праспіш да трубы.

велізарную запаласці
Скроняў тваіх - бачу зноў.
Такую стомленасць -
Яе і трубой не падыме!

Дзяржаўная пашу,
надзейная, іржавая цішыня.
Мне вартаўнік пакажа,
У якой калыскі ляжыш.

22 лістапада 1921

16

як сонны, як п'яны,
знянацку, ня рыхтуючыся.
скроневыя ямы:
бяссонная сумленне.

пустыя вачніцы:
Мёртва і светла.
тлумача сноў, всевидца
пустое шкло.

Ці ня ты
Яе шэлестам хламіды
Ня вынес -
Зваротным цяснінай Аіда?

Але не гэтая ль,
Срэбным звонам поўная,
Уздоўж соннага Гебра
Плыла голова?

25 лістапада 1921

17

так, Господи! І мой Обаль
Прымі на зацвярджэнне храма.
Ня свой любоўны волю
Спяваю - сваёй айчыны рану.

Ня скаредника іржавы куфар -
граніт, плямёнамі працёрты.
Усім аддадзены герой і цар,
Усім - праведнік - спявак - і мёртвы.

Дняпром разламывая лёд,
Гробoвым ​​якога не бянтэжыла дошкамі,
Русь - Пасхаю да цябе плыве,
разлівам тысячеголосым.

так, сердце, плач і славасловіць!
Хай лямант твой - тысяча які? -
Раўнуе смяротнае каханне.
Іншая - цешыцца хору.

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар