перавесці на:

Ты значыў усё ў маім лёсе.
Потым прыйшла вайна, спусташэнне,
І доўга-доўга пра цябе
Ні слыху не было, ня дух.
І праз шмат-шмат гадоў
Твой голас зноў мяне устрывожыў.
Усю ноч чытаў я твой запавет
І як ад непрытомнасці ажыў.
Мне да людзей хочацца, ў натоўп,
У іх ранішняе ажыўленнем.
Я ўсё гатовы разнесці ў дранку
І ўсіх паставіць на калені.

І я па лесвіцы бягу,
Як быццам выходжу ўпершыню
На гэтыя вуліцы ў снезе
І вымерлыя маставыя.

Усюды ўстаюць, агні, ўтульнасць,
п'юць гарбату, спяшаюцца да трамваям.
На працягу некалькіх хвілін
Выгляд горада непазнавальны.

У варотах завіруха вяжа сетку
З густа падальных шматкоў,
І каб своечасова паспець,
Усе імчацца неда-недопив.

Я адчуваю за іх за ўсіх,
Як быццам пабываў у іх шкуры,
Я таю сам, як растае снег,
Я сам, як раніца, бровы хмурыў.

Са мною людзі без імёнаў,
дрэвы, дзеці, дамаседы.
Я імі ўсімі пераможаны,
І толькі ў тым мая перамога.

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар