перавесці на:

За горадам у палях вясною паветра дыхае.
Іду і дрыжу ў прадвесце агню.
там, знаю, наперадзе - марскую зыб калыша
Дыханье змроку - і мучыць мяне.

Я памятаю: далёка - шуміць, шуміць сталіца.
там, у прыцемках вясны, няўрымслівы спёка.
Аб, бедныя сэрца! Як безнадзейныя асобы!
Незнаю вясны тужаць над сабой.

А тут, як памяць гадоў нявінных і вялікіх,
З змроку відна - невядомыя абліччы
Вяшчаюць жыцця строй і вечнасці агні…

Забудзем далёкі шум. Зьявіся да мяне без гневу,
заходняе, таямнічая Дзева.
І заўтра і ўчора агнём злучы.

12 ліпеня 1901

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар