іспанцы


Не хітруе ж, сабе прызнаючыся,
Што на імгненне ты быў поўны адной,
ён, што паўстала тады, задыхаючыся,
Перад рэдкай і сытай натоўпам…

што была, як смутак, велічна
І з розуму, як толькі смутак…
Зарывам Гасподняга слава
Выконвала святую шаль…

І ў сцягно ўперлася рукою,
І абцас загрукаў па кладках,
Рознакаляровыя стужкі ракою
Буяна хлынулі да белых панчохах…

але, сярод танца чараўніцтва і натхненні,
Высока занесенай рукой
Разрывала нябачныя ніткі
Паміж рэдкай натоўпам і сабой,

Каб невядомы поўначы танец,
Крык Handá і мова кастаньет
Зразумеў толькі закаханы іспанец
Або які бачыў Бога паэт.

Кастрычніка 1912

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
пакінуць каментар