паэт


Сядзяць у акенца з татам.
На беразе ўюцца галкі.

- Дожджык, дожджык! Скорей закапай!
У мяне ёсць парасон на палцы!

- Там - вясна. А ты - зімовая палонніца,
Бедная дзяўчынка ў ружовым каптуроў…
бачыш, моры за вокнамі пеніцца?
Паляцім з табой, дачка, ў моры.

- А за морам ёсць мама?
- Няма.
- А дзе мама?
- Памерла.
- Што гэта значыць?

- Гэта значыць: вунь ідзе дурны паэт:
Ён вечна пра што-то плача.

- Аб чым?
- О ружовым каптуроў.
- Дык у яго няма мамы?

- Ёсць. Толькі яму хоць бы што:
Яму хочацца за мора,
Дзе жыве Выдатная Дама.

- А гэтая Дама - добрая?
- Так.
- Дык навошта ж яна не прыходзіць?

- Яна не прыйдзе ніколі:
Яна не ездзіць на параходзе.

падышла ночка,
Скончыўся размова таты з дачкой.

ліпеня 1905

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый