Пачырванелі і згасаюць прыступкі…


Пачырванелі і згасаюць прыступкі.
Ты сказала сама: «Прыйду».
Ля ўваходу ў змрок маленьняў
Я адкрыў маё сэрца. - Чакаю.

Што скажу я табе - не ведаю.
Можа быць, ад шчасця памру.
Але агнём вячэрнім згараючы,
Прыцягну і цябе да вогнішча.

Расквітае чырвонае полымя.
Нечакана сны спраўдзіліся.
ты ідзеш. над храмам, над намі -
Беззакатному глыб і высь.

25 снежні 1902

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
пакінуць каментар