Я паміраў. ты расцвітала…


Я паміраў. ты расцвітала.
І раптам, зірнуўшы на смяротны аблічча,
У рысах затухалі угадала,
Што гэтая смерць - бяссільны крык…

Ўпакоры жа познюю трывогу;
І я пад восень дзён маіх,
як ліст, які ўпаў на дарогу,
Змяшаць з прахам астатніх…

27 студзень 1900

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый