Мой любімы, мой князь, мой жаніх…


Мой любімы, мой князь, мой жаніх,
Ты засмучаны ў квяцістых лузе.
Павиликой сярод ніў залатых
Завилась я на тым беразе.

Я лаўлю твае сны на лета
Бледна-белым празрыстым кветкай.
Ты скамечыш мяне ў поўным колеры
Белагруда стомленым канём.

брат, Неўміручасць маё растопчи, -
Я агонь для цябе ашчаджу.
Нясмела полымя царкоўнай свечкі
У ютрані бледнай запалю.

У царкве станеш ты, бледны асобай,
І да Царыцы Нябеснай прыйдзеш, -
Колыхнусь васковым агеньчыкам,
Дам пачуць знаёмую дрыжыкі…

Над табой - як свечка - я ціхая,
Прад табой - як кветка - я нежна.
Чакаю цябе, майго жаніха,
Усе нявеста - і вечна жонка.

26 сакавік 1904. Вялікая пятніца

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый