Няма імя табе, мой далёкі…


Няма імя табе, мой далёкі.

Удалечыні ляжала маці, хворая.
Над ёй схілялася ўсё менш сумны
Яе сядзелка - цішыня.

Але шчасце было беспачатковым,
чым цішыня. была вясна.

Ты падыходзіў да шкляной дзверы
І там стаяў, ў садзе, маня
мяне, задуменную Мэры,
Голубоокую мяне.

Я праходзіла ціхай залай
скрозь дрымоту, шолахі і сны…
І на балконе цень дрыжала
Яе сядзелкі - цішыні…

Мгновенье - у люстэрку старадаўнім
Я бачыла сябе, сябе…
І шалясценне сукенкі доўгім
Па прыступках - сустракаць цябе.

І ціснулі руку гэтыя рукі…
І трапятала ў іх яна…
Але здалёк ляцелі гукі:
там… задыхалася цішыня.

І імгненне яшчэ - у аконнай раме
Я бачыла - сыходзіш ты…

І ў вокны да беднай, беднай маме
Праз балкон кланяліся кветкі…

Да яе прылегла ў спачывальні
Яе сядзелка - цішыня…

Я тут, у маёй дзявочай спальні,
І рук не растуліць… адна…

Няма імя табе, вясна.
Няма імя табе, мой далёкі.

Кастрычніка 1906

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый