Мы ішлі запаветныя Сцежкаю…


Мы ішлі запаветныя Сцежкаю
Сёння ноччу ў светлым сне.
Ты ў покрыва блакітнае
захуталася, Клон да мяне.

І, наяве які не ведаў ласкі,
Заўсёды томившийся ад ран,
У невыказной, соннай казцы
Я абдымаў твой мілы табар.

Як бясконцыя былі зморшчыны
Тваёй адзення блакітны…
І ў сэрцы больш няма загадкі:
што, ты і на яве - са мной.

22 сакавік 1902

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый