Вярнулася ў поўнач. да раніцы…


Вярнулася ў поўнач. да раніцы
Падыходзіла да сініх вокнаў залы.
дзе была? - Пайшла і не сказала.
Няўжо мне пара?

Неспакойна я блукаю па зале…
У гэтых вокнах ёсць намёк.
Гэтыя дзверы мне ўсю ноч кідалі
рыпанні, цені, может быть, папрок?..

Заўтра я пайду да сябе ў тую пару,
Як яна прыйдзе да мяне галасіць.
Апушчу ўсярэдзіне вузкую белую крывуліну штору,
Занавешены полагам ложак.

Лягу, нясмела, усміхаючыся мигу,
І адзін, спазнаўшы апошні хлеб,
Загляжусь ў таямнічую кнігу
зьдзесьніўшыхся лёсаў.

9 Кастрычніка 1903

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый