перавесці на:

Як нашы вокны былі блізка!
Я назіраў, калі яна,
задуменная, у крэсле нізкім,
Глядзела ў неба з акна,

Калі малілася іль сумавала,
Была ціхая іль вясёлая, -
Усё перада мною праходзіла,
І жыццё мая была светлая.

І чтó цяпер! З хмары душнай
На нябёсах забіў набат,
І ў вокнах дзяўчыны паветранай
Запрыгал, зашпуляўся град.

І я пачуў голас шумны
І, падышоўшы да акна, слухаў
І голас волі безраздумной
У вясновай песні адгадаў.

1906

Самыя чытаныя вершы Блока


Усе вершы Аляксандра Блока

пакінуць каментар