Вясна несла свае дары…


Вясна несла свае дары,
Душа прасілася на волю,
Пад зелянела шатры,
разбіўшы кайданы, імчаліся вады.
Тады свабодны ад марнасьць,
Удалечыні ад бездані зла зямнога,
хворы, спешчаная паэт
Пачуў ласкавае слова.
І доўга ў пакутах натуры
Паэт захоўваў памяць пра мяне
Аб райскіх гуках бажаства,
Яго паклікаў да маўчання.
І горда песні льюцца зноў,
Поўныя невядомых сугуччаў,
І новы Бог яго - Каханне -
Яму даруе верш магутны.
Але таямніца вечна спачне
На гуках песні і санета,
І сіла новая жыве
У тварэннем юнага паэта.

13 студзень 1899
С.-Пецярбург

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый