На Куліковым полі (1908 г)


3

У ноч, калі Мамай залёг з ордою
Стэпы і масты,
У цёмным полі былі мы з Табою. -
Хіба ведала Ты?

Перад Донам цёмным і злавесным,
Сярод начных палёў,
Чуў я Твой голас сэрцам прарочым
У крыках лебедзяў.

З паўночы хмарай ўзносілася
княжая раць,
І удалечыні, удалечыні аб стрэмя білася,
галасіла маці.

І, выкрэсліваючы колы, начныя птушкі
луналі удалечыні.
А над Руссю ціхія зарніцы
князя пільнавалі.

Арлы клёкат над татарскім станам
пагражаў бядой,
А Непрядва убралась туманам,
Што князёўна фатой.

І з туманам над Непрядвой спячай,
Прама на мяне
ты сышла, ў адзенні святло струменістую,
Няма коні spugnuv.

Срэбрам хвалі бліснула сябру
На сталёвым мячы.
Асвяжыла пыльную кальчугу
На маім плячы.

І калі раніцай, хмарай чорнай,
рушыла арда,
Быў у шчыце Твой аблічча нерукатворны
светлы назаўжды.

14 чэрвень 1908

Ацэніце:
( 3 ацэнка, сярэдняя 2.67 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый