Я чакаў пад вокнамі ў цені…


Я чакаў пад вокнамі ў цені,
Гатовы гінуць і смяяцца.
Яны пайшлі туды - адны -
кахаць, марыць і цалавацца.

Рука сціскала тонкі нож.
У лахманах, жабрак, быў я жалю варты.
Марыў пра шчасце і пра хлусня,
пра белых, цнатлівых русалак.

І, завагаўся, прабягала цень,
Спяшаўся рассеяны мінак.
Там цьмяна які нараджаецца дзень,
З прайшоўшым падобнае і непадобнае.

І вось яны - удваіх - адны…
ён шэпча, цісне, цалуе рукі…
І замер я ў маёй цені,
Раздушаны таямніцай шэрай нуды.

Сентябрь 1902

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый