чорная кроў


4

Аб, няма! Я не хачу, каб ўпалі мы з табой
У абдымкі страшныя! Каб доўга доўжыліся мукі,
Калі - ні расплесці счапіліся рукі,
Ні растуліць вусны - нельга ў цемры начной!

Я слепнуць не хачу ад маланкі навальнічны,
Ні слухаць скрыпак выццё (апантаныя гукі!),
Ні выпрабаваць прыбой невыказной нуды,
Закапаўшыся ў попел твой падпаленай галавой!

Як першы чалавек, чароўным згараючы,
Хачу вярнуць навек на сіні бераг раю
цябе, забіўшы ўсю хлусня і знішчыўшы яд…

Але ты мяне клічаш! Твой атрутны погляд
Іншай прарочыць рай! - Я саступаю, ведаючы,
Што твой змяіны рай - бяздоннай нуды пекла.

лютага 1912

5

Зноў у сябе… прыніжаны, злы і рады.
ноч, дзень Ці там, у акне?
вунь месяц, як Паяцы, над дахам абшчын
Грымасу курчыць мне…

Дзённае сонца - прэч, раскаянне - прэч!
Хто можа мне дапамагчы?
У спустошаны мозг уварвецца толькі ноч,
Уварвецца толькі ноч!

У пустую грудзі адзін, адзін пракрадзецца погляд,
Уп'ецца прагны погляд…
Усе адыдзе навек, надыдзе ніколі,
Калі ты крыкнеш: што!

29 студзень 1914

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый