Pieśń piekło


Dzień wypalony na obszarze kraju,
Gdzie szukałem sposobów i dni krótsze.
Leżał fioletowy zmierzch.

Mnie tam nie ma. Ścieżka podziemny noc
Idąc, szybownictwo, śliska skała półka.
Zna piekło wygląda w pustych oczach.

Mam na ziemi został wrzucony do jasnej kuli,
I w dzikim tańcu masek i przebrań
Zapomniałam utraconej miłości i przyjaźni.

Gdzie jest mój księżyc? - O, где ты, Beatrice? -
I walk alone, stracił właściwą drogę,
W kręgach podziemia, nakazy zwyczaju,

Wśród grozy i mroku utopić.
Strumień niesie zwłoki przyjaciół i kobiet,
Gdzieniegdzie migotanie błagalnie oczy, il piersiowej,

wołanie o miłosierdzie, il krzyk łagodny - oszczędnie
Zrazy z ust; tutaj zmarł słowa;
Tutaj zamówienia bezsensowne i głupie

Pierścień ból głowy żelaza;
I ja, który śpiewał kiedyś czule, -
wyrzutek, Utrata prawa!

Wszyscy dążą do beznadziejnej otchłani,
I vosled. ale tutaj, w łamaniu skał,
Powyżej penoyu przepływu snow,

Przede mną nieskończona hali.
kaktusy sieci i zapach róż,
Skrawki ciemności w głębi lustra;

Odległe poranki mgliste migotanie
Gilds nieznacznie pokonał idola;
Spirala oddech i duszno.

Przypomniałem Przerażający świat Hall,
Gdzie wędrował ślepy, zarówno w dzikim tale,
I gdzie złapałem ostatnie święto.

Tam - rzucony maska ​​rozszczelnienie;
Tam - uwiedziony przez żonę starszego,
I nachalny światło złapać je w podłym uczuciem…

Ale zaalelsya okno okładka
Pod zimną porannego pocałunku,
Cisza i dziwny różowawy.

W tej godzinie błogosławionego kraju, spędzimy noc,
Tylko tutaj jest niezdolny do naszego ziemskiego oszustwa,
I patrzę, niepokojące przeczucie,

We wnętrzu lustro przez porannej mgle.
spotkać się ze mną, wstęgi ciemności
Okazuje się, że chłopiec. Dokręcić obóz;

Wyblakły kolor róża w klapie płaszcza
Blada twarz usta zmarłego na;
Na palec - znak tajemniczej małżeństwa -

Świeci ostre pierścień ametyst;
I patrzę z podniecenia niezrozumiały
Cechy twarzy deflorate

I pytali głosu tylko słyszalny:
"Mówić, za to, że trzeba pokutować
I okręgi wędrować nieodwołalna?»

Było zamieszanie delikatnych rysach,
Spalone usta połyka powietrza greedily,
A głos z pustki:

„Ucz się: Jestem przywiązany do bezwzględnego mąki
za to, Byłem smutny ziemi
Pod ciężkim jarzmem pasji spustoszona.

Mało nasze miasto będą ukryte we mgle, -
Tomim fali szalonych dostrojenia,
Pieczęcią przestępstwa na czole,

Jako upadły Abused Maid,
Szukam zapomnienia w radościach wina…
I godzina retributive gniewu:

Z głębi niespotykaną snu
wyrzucił, oślepiony, połysk
Przede mną - wspaniałą żonę!

Wieczorem Dzwony kruche szkło,
We mgle pijanych spotkał się na chwilę
z tylko, którzy gardzili uczucia,

Po raz pierwszy chwycił Glee!
I utonął w jej oczach Zenica!
Oddałem pierwszy namiętny krzyk!

Ponieważ ta chwila nadeszła, niespodziewanie szybko.
Ciemność była głucha. I długi wieczór Misty.
I dziwnie stanął na niebie, meteorów.

I nie było krwi tutaj, to ametyst.
I piłem krew ramionach pachnący,
I parno napój i żywiczny…

Ale nie przysięgać dziwne historie
O tym, zarówno trwał dziwny sen…
Z głębi nocy i mgliste przepaście

Do nas przyszedł podzwonnym;
ogień poleciał Język, gwizdanie, nad nami,
Aby nagrać bezużyteczność przerwanego czasu!

Oraz - zwarte ogromne łańcuchy -
Byliśmy wicher zabrany do podziemi!
Związane zawsze głuchy sny,

Biorąc pod uwagę jej zapach ból i pamiętać święto,
Gdy, Tej nocy, ramionach satyny
Tęsknota pochyla wampira!

Ale moje przeznaczenie - nie mogę nazwać fatalny l?
Ledwo zimno i chory świt
Piekło wykona blask obojętny,

Z sali iść realizuje przymierze,
Ghonim toskoyu pasje beznachalynoy, -
Więc zmiłuje i pamiętać, mój poeta:

Jestem skazany w odległej ciemności sypialni,
Gdzie śpi i oddycha gorąco,
Pochylając się nad nią z miłością i smutkiem,

Zanurzyć swój pierścień na białym ramieniu!»

31 październik 1909

Oceniać:
( Brak ocen )
Podziel się z przyjaciółmi:
Alexander Blok
Dodaj komentarz