Блукаю ў сценах манастыра…


Блукаю ў сценах манастыра,
Бязрадасны і цёмны манах.
Ледзь загараецца бледная зара, -
Сачу мільгання сняжынак.

брат, ноч доўгая, заря бледна
На нашым поўначы панурым.
У занесенага вокны
Упартым адданых думкам.

Адзін і той жа снег - беляў
Некранутай і вечнай рызы.
І вечна бледны воск свечак,
І убеленным карнізы.

Мне странен холад тутэйшых сцен
І незразумелая жыцця беднасць.
Мяне палохае сонны палон
І сотням братоў змярцвелая бледнасць.

Зара бледная і ноч доўгу,
Як шэраг заутрен і абедам.
брат, сам я бледны, як снегу,
Ва ўпартай думе сэрцам бедны…

11 чэрвень 1902. З. Шахматава

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый