О дряни – Уладзімір Маякоўскі


слава, слава, Слава героям!!!

зрэшты,
им
даволі ўзьнесьлі даніны.
цяпер
пагаворым
аб дрэні.

Уціхамірыліся буры рэвалюцыйных лон.
Зацягнулася цінай савецкая мешаніна.

І вылезла
з-за спіны РСФСР
мурло
мешчаніна.

(Мяне не зловіце на слове,
я зусім не супраць мяшчанскага саслоўя.
мяшчанам
без адрознення класаў і саслоўяў
маё славаслоўе.)

З усіх неабсяжных расійскіх ніў,

з першага дня савецкага нараджэння
яны сабраліся,
спехам апярэнне перамяніў,
і заселі ва ўсе ўстановы.
Намозолив ад пяцігадовага сядзення зады,
дужыя, як рукамыйніцы,
жывуць і дагэтуль -
цішэй вады.
Звілі утульныя кабінеты і спальню.

І ўвечары

тая ці іншая брыда,
на жонку,
за піяніна якая навучаецца, гледзячы,
кажа,
ад самавара размарыла:
«Таварыш Надзя!
Да свята прыбаўка -
24 тысячы.
тарыф.
крыніца,

і завяду я сабе
ціхі акіян,
каб з штаноў
выглядваць
як каралавы рыф!»
І Надзя:
«І мне з эмблемамі сукенкі.
Без сярпа і молата ня паказвайся ёй у святле!
У чым
сёння

буду фигурять я
на балі ў Revvoens?!»
На сценцы Маркс.
рамачка ала.
На «Вестках» лежачы, кацяня грэецца.
А з-пад потолочка
верашчала
ашалелая канареица.

Маркс са сценкі глядзеў, глядзеў ...
І раптам
у разанул гнілі,
ды як крычаць:
«Аблытаць рэвалюцыю дробязямі жыцця ніткі.
Страшней Урангеля абывацельскі побыт.
хутчэй
галавы канарэйка згарніце -
каб камунізм
канарэйкамі ня быў пабіты!»

[1920-1921]

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок