тры вершы


Я

З царства сну выходзіць безнадзейнасць -
Як птушка шэрая - туман.
У ява ад сну умчит мяне неабсяжнасць,
як ўраган.

Тут - усё года, усе болю, усе трывогі,
Як птушкі чорныя ў палях.
Там няма мяжы блакітны дарозе -
адзін размах.

З царства сну звінючай крыкну птушкай,
Арлом - у туман.
А вы - за мной, бязладнай чарадой,
Туды - у падман!

17 студзень 1902

II

Азораны таямнічай усмешкай
Праводзіў ён дні зямлі.
Ішоў на бераг - і на роўнядзі зыбкай
Ледзяністы прывід бачыўся удалечыні.

Адкрываліся чырвоныя вароты
на іншым, на другім беразе.
І там - выдатны нешта,
здавалася, спявала ў лузе.

Азораны таямнічай усмешкай,
Апошнія праводзіў ён дні -
Не ў дзённай надзеі зыбкай,
Не ў начны приветной цені.

17 студзень 1902

III

але бывай, аб, бывай, чалавечы род!
Ты ў тумане свае пераходзіш мора -
Праз Чырвонае Мора туман папаўзе,
Я пакінуў туман, перада мною - Зара!
Я гляджу ёй у вочы, аб, народ, аб, народ,
думы няма, думкі няма, толькі крыга плыве,
блакітная, халодная, - прэч ад зямлі!
Азораная сонцам смяецца удалечыні!

17 студзень 1902

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Аляксандр Блок
Дадаць каментарый